Amosando publicacións coa etiqueta Humoroteca de l´Aurore.. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Humoroteca de l´Aurore.. Amosar todas as publicacións

xoves, febreiro 23, 2017

Claudia Delso traizoa a Xulio Ferreiro

Onte Le Rosaire de l'Aurore contaba:


Tras o discurso pronunciado onte por Luis Alfonso de Borbón no espazo El coruñés opina de Radio Coruña [Que reproducimos na face desta folla voandeira] un, até o momento, apoucado movemento cidadá comeza a acordar no corazón da máis auténtica Coruña: veciños da Gaiteira, Eirís e Canedo alzaron espontánemente nos seus centros cívicos as bandeiras lexitimistas [...] e nas lapelas da veciñanza comezan a brillar flores de lis, que os luisalfonsistas, usan como símbolo do cambio e da esperanza

A CORUÑA LUISALFONSISTA, do Rucho. Publicado no LR de 21 de antroido de 2017

Hoxe a autonomeada prensa seria publicaba esto:

Foto de Queiruga para La opinión de A Coruña
Claudia Delso, a concelleira de participación e innovación democrática parece que colleu gusto aos sillóns do pazo de María Pita e está a facer méritos para incorporarse á corporación Luisalfonsista.

mércores, febreiro 22, 2017

Le Rosaire de l'Aurore, núm. 3. (Terceira época).

 Le Rosaire saíu! Descárguese Le Rosaire!






LE ROSAIRE, NÚM. 3. TERCEIRA ETAPA. 21 DE ANTROIDO DE 2017.

Sumario

 
VOLVE A SANTA ALIANZA 

Luis Alfonso de Borbón mantivo unha reunión reservada co cónsul do United Kingdom en Galicia e representantes dos grupos municipais popular e socialista no Concello da Coruña que pon alicerces para a moción de censura a Ferreiro. A Santa Sé desvínculase da xuntanza.


PENULTIMÁTUM, por Luis Alfonso de Borbón. 

Transcripción literal do discurso que o bipretendente ditou onte nos micrófonos de Radio Coruña


A CORUÑA LUISALFONSISTA

A Asemblea da Asociación de Veciños da Horta de Garás proclaman a Luis Alfonso de Borbón lexítimo alcalde da cidade da Coruña. «O alcalde son eu», retruca Ferreiro.


O MINISTERIO DE DEFENSA CO CONCELLO DA CORUÑA

O práctico do porto avista a armada británica máis aló das Xacentes. A ministra de defensa mobiliza aos veteráns da re-reconquista da Illa Leila para protexer a cidade.


Pode ler este número premendo aquí.


E consultar o resto aquí.

luns, febreiro 20, 2017

Le Rosaire, núm. 2 (Terceira época)

Le Rosaire, saíu! Descárguese Le Rosaire!






LE ROSAIRE DE L'AURORE. 20 DE ANTROIDO DE 2017

Sumario.

A ASOCIACIÓN DE VÍTIMAS DA REVOLUCIÓN FRANCESA ESIXE RESPECTO A XULIO FERREIRO. 

A mofa da decapitación de Maria Antonia Josepha Johanna von Habsburg-Lothringen nun cartel de Alberto Guitián co que o concello atlántico anuncia o seu entroido «reabre feridas aínda non pechadas»


LR, núm. 2, 20 de antroido de 2017.




E consultar outros números aquí.


domingo, febreiro 19, 2017

Le Rosaire de l'Aurore, núm. 1 (Terceira época)

Le Rosaire saíu! Descárguese Le Rosaire!








O aperiódico por antropofaxia volve as súas pantallas nunha terceira época, coma sempre, impredecible.

LE ROSAIRE DE L'AURORA. 19 DE ENTROIDO DE 2017.

Sumario.

O CONSULADO BRITÁNICO EN GALICIA ESIXE ESPLICACIÓNS AO CONCELLO DA CORUÑA. Tras o uso irreverente dun dos seus máis queridos xefes de estado e fundador da igrexa anglicana nun cartel de entroido.

Pode ler o primeiro número desta nova xeira do Le Rosaire pulsando aquí ou aquí.
 
E consultar outros números aquí.

mércores, outubro 24, 2012

Ministerio de Justicia, hoy

 - Y esta señora invisible es mi mujer.
                                                                      -Encantao.



Fuente de la imagen.

xoves, xullo 19, 2012

O noxo, compromiso con Galicia ( VI )


RECORRIDO ALFABÉTICO POLO NOSO COMPROMISO CON VOSTEDES


Apañaremos todas as subvencións que poidamos para mantermos vivos ainda que rematemos con Galicia, España ou Europa.

Banco, para banco o noso! De verdade prefire que lle robe alguén de fora?

As Caixas foron un erro mantido teimudamente durante décadas e son a fonte de todos os males: o cancro, as ditaduras de esquerdas, a taxidermia e o volei praia masculino.

Daremos aos nosos empregados a formación e as instrucións precisas para que rouben só a aqueles dos nosos clientes que teñan uns ingresos anuais superiores a dúas veces e media o salario mínimo interprofesional.

Empeñaremos os seus bens e sen miramentos pediremos axuda aos xulgados para sacalos en poxa e deixalos sen nada.

Fusionarémonos co calquera entidade, ainda estranxeira, esquecendo a Galicia por o noso interese monetario, of course.

Gardaremos a roupa e nadaremos, coma sempre.

Homologaremos a nosa actuación a dos outros bancos.

Investiremos en fábricas de bombas racimo.

Liaremola boa! Total, xa se endebedará o Estado.

Mexaremos por vós e obligaremosvos a asinar un documento con claúsulas abusivas e escuras no que diga que chove.

Non dades creto, seguide lendo?

Extinguiremos os Ñus.

O noso e o sono.

Poremos nos Consellos de Ministros aos nosos.

Quedaremos con todos vosos cartos, mataremos as vosas mulleres e cabalos, violaremos as vosas fillas e os queimaremos os ranchos!

Ruxiremos á lúa como o león dourado no día da ira.

Swaps, quen dixo swaps?

Trécolas, non palabras.

Un banco forte, para unha Galicia forte que encha a nosa caixa (digo banco) forte.

Venderemos só produtos, claros, sinxelos e fáciles de entender.

Xuros abusivos? Falamos o ano que ven.

Zafaremos da lei e da cadea sobornando aos xuices co diñeiro dos clientes.






Aquí en pdf.

O noxo, compromiso con Galicia ( V )


O NOSO BANCO DARÁ TRABALLO AOS NOSOS PÍCAROS


 
Deus Mesmo
Televisor nai
Mondoñedo, Lugo

 
Ninguén daba un duro por nós, as televisións de plasma. Que se éramos moi caras, que se o coltán esclaviza aos humanos de África, que as televisións tradicionais ainda tiraban...

Se todos os pronósticos eran negativos fora de Galicia, que se podía esperar dunha terra tan conservadora como a nosa?

O estudo do Intertational Pannel for the implantation of the plasmas TV in A Terra Chá financiado pola Consellería de Presidencia da Xunta de Galicia concluía

nunca antes de las 16:00 horas del 24 de mayo de 2134 las televisiones de plasma superarán en ventas a las tradicionales en Galicia sin un impulso (…)*

É o pulo -que é coma se di “impulso” en galego- chegou das nosas amigas as caixas de aforros galegas.

Centos de milleiros dos meus apilábanse en campos de concentración en China, sufrido condicións intelevisivas: dentro de caixas, sen poder deformar a realidade e difundir, como é a nosa vocación, a Verdade. 
 
Chegaron os xerifaltes das caixas que nos compraron a prezo de custo e vendéronnos aos seus clientes a cambio dos xuros do seu salario mensual durante 36 meses, das comisións por ingreso, extracto, tarxeta de crédito e a oportunidade de saber a quen colocar hipotecas e créditos ao consumo co único gallo de cubrir as súas modestas xubilacións.

Poderán imaxinar o medo que nos entrou cando soubemos do fin das caixas. Agora que aquelas caixas van ser un banco que ía ser de nós?

Temos un compromiso do banco. Todos os nosos pícaros: as tabletas, os teléfonos portá-tiles,... teñen traballo asegurado. Seremos moeda de cambio da liberdade mentras exista un banco galego.





* (…) nunca antes das catro do serán do 24 de maio de 2134 as televisións de plasma superarán en vendas ás tradicionáis en Galicia sen un pulo (…) Vertemos ao galego este texto para demostrar que nós, un proxecto privado galego, somos máis galegos ca Xunta, un proxecto público galego.



Aquí en pdf.

mércores, xullo 18, 2012

O noxo, compromiso con Galicia ( IV )


UN BANCO QUE NON SE ESQUECE DE NÓS, AS GALEGAS



Piumal Vento
Alférez do corpo de calígrafos,
fundadora do Colexio Profesional de Peritas Calígrafas de Galicia
Ourense, Ourense







A banca cambiou moito e en pouco tempo. Que nolo digan a nós, as galegas. Ata hai nada tiñamos dúas caixas e un banco. E agora atopámonos cun só banco, resultado da fusión das dúas caixas. (Perdemos un banco polo camiño, pero ós do Pastor non pagan esta páxina...)

Os nosos principaís clientes nos últimos catro anos foron as dúas caixas. O acordo que firmamos con elas permitiu un crecemento desmesurado do seu capital e a colocación das membras do noso Colexio. Durante o último lustro non houbo paro entre as calígrafas grazas aos convenios coas caixas galegas Pagáronos para falsificar a sinatura dos seus clientes nos test de risco que ten que acompañar (a ditadura que quere controlar o libre mercado, xa saben) moitos dos contratos bancarios. 

Poderán imaxinar o medo que nos entrou cando soubemos do fin das caixas. Agora que aquela caixa é un banco que ía ser de nós? Tratamos de manter as mesmas relacións e tentamos seguir traballando xuntos. Ben cedo chegaron os novos convenios que mantiñan os vellos pactos. A cousas quedaron como estaban: ben, coma sempre.

O mes pasado abriúse unha porta máis a esperanza. Novacobiza prometeunos que nunca recoñecería a falsidade das firmas que encargaron as súas nais. Polo que obrigaría a todos os clientes que quixeran recuperar os cartos das participacións preferentes ou os swaps a presentar unha demanda e probar a dita falsidade cun ditamen pericial. E quen ten que facer ese ditamen? Nós.

Teño que ser agradecida cun Banco que no se esquece de nós, os vellos amigos da familia e que sigue partillando connosco a torta dos cartos, sempre pensando en Galicia, e os galegos e as galegas do presente, o pasado e o futuro. Grazas Novacobiza!





Aquí en pdf.

martes, xullo 17, 2012

O noxo, compromiso con Galicia ( III )


UN BANCO PROPIO ÁBRENOS MOITAS PORTAS



Xosé Tarabelo
Secretario Xeral da Patronal dos cerralleiros de Galicia
Vigo, Pontevedra


A cerrallería é un sector estratéxico en Galicia. A miúdo é moi difícil explicarlle a alguén que non é galego a enorme importancia que esta actividade ten para a nosa sociedade. 

Sabemos as complicacións que causa estar lonxe dos lugares onde se toman as decisións que nos afectan directamente. O desenvolvemento do noso sector levounos a ter que buscar cada vez máis lonxe os recursos, e tamén os mercados e as oportunidades de investimento no exterior.

Este proceso de internacionalización tería sido moito máis difícil de non existiren entidades financeiras próximas e comprometidas coa nosa terra. 

Grazas a este compromiso puidemos abrir portas cada vez máis blindadas, capaces de cerrar todos os vans do mundo e de conservar os ladróns fora; puidemos desenvolver unha industria de transformación e comercialización que é hoxe a máis importante de Europa; podemos contar cunha Universidade que nos proporciona coñecemento e innovación…

Agora, cando se nos presentan novos retos como consecuencia dunha situación económica adversa, o compromiso real e efectivo dun banco que entenda as nosas necesidades é esencial. 
 
A capacidade de emprendemento das nosas industrias necesita o apoio dunha entidade financeira. A existencia dun banco que decida dende Galicia, como viñan facendo as caixas.

De non ter un banco galego desaloxando a miles de familias, todos os nosos emprendedores terían que sufrir a arrepiante praga do desemprego ou, o que ainda é peor ainda que máis galego, a emigración.

Agora debemos seguir pedíndolle a Novacobiza Banco que continúe co apoio á nosa sociedade con iniciativas coma as desenvolvidas durante décadas pola Obra Social: as participacións, preferentes, os xuros abusivos, os swaps, as indemnizacións os seus altos cargos...

Creo que hoxe os galegos e galegas de todos os xéneros debemos apostar por Novacobiza Banco, o último banco galego, que tamén é o mellor banco para nós. E por iso Novacobiza Banco nunca deberá esquecer esta aposta.






Aquí en pdf.

luns, xullo 16, 2012

O noxo, compromiso con Galicia ( II )


DÉRONME UN CRETO SEN AVÁIS


Arsenio Ortigueira
Empresario leonés do téxtil
Arteixo, A Coruña



O teño falado cos meus compañeiros da lista Forbes e sempre chegamos a mesma conclusión: as cousas non están tan mal porque fumos quen de paralas a tempo.
E unha das solucións, ademáis de cambiar gobernos, foi rematar coas vellas caixas para transformalas en modernos, aerodiná-micos e competitivos bancos.
Lonxe quedan os tempos nos que o noso capital desangrábase en obras sociais que non desgravaban impostos. Lonxe as entidades controladas por semianalfabetos elixidos “democráticamente”. Lonxe aquelas oficinas ateigadas de vellas cobrando pensións ou pagando recibos e contando o seu historial médico ao empregado que tiña cousas que facer para nós.
Moito teño que agradecer as vellas caixas, aínda que cando comezaba coa miña primeira tenda de batas puxéronme moitas trabas para prestarme cartos.
Hoxe mesmo, como o ano pasado, déronme un creto de 1.000.000 € para as vacacións sen exixirme aval ningún.
Novacobiza é un banco cercano que cre nas persoas de aquí. Onde se viu senón que o mesmísimo presidente atenda ao teléfono a un autónomo coma min?*

* Arsenio enviou o texto en castelán, o vertemos ao galego por razóns de imaxe pública.







Aquí en pdf

domingo, xullo 15, 2012

O noxo, compromiso con Galicia ( I )


PIDO PERDÓN POR NON DAR MOEDAS


Antón Mático
Caixeiro electrónico
Praza de Galicia, Vilagarcía de Arousa




Non cambiamos nada, poden darme creto, e non é un chiste. Trocamos de nome, de cor pero seguimos atendendo aos galegos de todos os xéneros as 24 horas do día, os 365 días do ano, 5 anos por lustro.

Sei que agora, por culpa das novas interesadas que espallan os nosos inimigos, vides a nós con medo de que amosemos a triste mensaxe de “NON HAI CARTOS” pero iso nunca vai pasar. Nunca negaremos a un galego un só billete (pido perdón por non dar moedas). Nin a xa cercana quebra poderá facernos deixar de traballar: continuaremos admitindo ingresos. 
 
Os que me coñecedes ben sabedes que son un ser racional, non unha computadora desas ás que se pode programar para facer, ou dicir, o que alguén quere. Se escribo isto é porque teño fe neste barco que surca as procelosas augas dos mercados para lograr que vostede pague o vermú do domingo a pesar de esquecer sacar cartos da caixa o venres. 
 
Os sindicalistas, os pensionistas e os funcionarios cargan contra nós para distraer a atención da súa responsabilidade nesta grave crise pero, a quen acuden cando chega o desafiuzamento? Quen lles da calor nas noites do inverno? Quen lles acolle no seo a pesares do seu cheiro, a súa ropa sucia e esas caixas de cartón nas que adoitan durmir?
Nos somos a obra social deste proxecto ilusionante, 100% gaLLego e, por que non dicilo, capitalista que é Novacobiza Banco.




Aquí en pdf.


martes, xullo 03, 2012

HACIENDO HISTORIA

Para César Fernández.


(Fragmento de un manual de ciencias políticas de 2451)



(…) el final de los Estados Nación se fraguó en el siglo XXI cuando el lazo de unión entre los aficionados* cambió de la lengua, el territorio, la religión y la moneda al deporte espectáculo, especialmente esa forma primitiva de polémica que se llamaba fútbol o balompié.

Desde principios del siglo XX en los principales estados del continente europeo cada localidad de cierto relieve fue fundando equipos de fútbol que concentraron los sentimientos de identidad del núcleo poblacional. Las banderas de los equipos convivieron o incluso se confundieron con las de los territorios. En ocasiones solo el contexto permitía saber si se enarbolaba la enseña local, regional o estatal-nacional o la de un equipo de fútbol.

Desde 1989 el fenómeno de la mundialización favoreció la implantación del balompié en otros países en principio ajenos a la cultura futbolera gracias a dos entidades -FIFA, UEFA e IF- que apostaron por un cambio en el modelo organizativo planetario. Un grupo de videntes estadistas fundaron estas asociaciones con el fin de transformar un modelo político-económico caduco e inoperativo por las contradicciones internas, el capitalismo democrático.  Su lucha incansable e imaginativa sirvió para cocinar a fuego lento la revolución que permitió configurar al mundo tal y como lo conocemos. 

Las preclaras mentes de Joseph S. Blatter, Ángel María Villar Llona y Michel Platini consiguieron establecer los mecanismos que lentamente vaciaron de fondos las superestructuras de los estados nación para fundar la nueva era de las relaciones políticas entre particulares. Los ciudadanos dejaron de ser votantes por puro aburrimiento y se centraron en ser aficionado, e incluso socios, de los equipos de fútbol: célula indivisible de la nueva organización mundial. Los equipos dejaron de ser representativos de un territorio para identificarse con una idea abstracta: el sufrimiento, la alegría, lo cul, el amarillo,... Así, poco a poco se fueron perdiendo las afinidades que guardaban los estados nación con los equipos. A principios del XX era imposible que un ciudadano de València fuera aficionado del Colombianos Juniors, pero cuando este equipo se identificó con la piromanía, miles de habitantes de una de las ciudades por las que pasa el Turia se declararon adeptos. El desapego territorial de esos valencianos fue calando poco a poco a medida de que la mayor arte de su tiempo de ocio lo dedicaban a saber todo -o todo lo que los gabinetes de prensa de la IF revelaban- sobre el equipo de sus entrañas y sus jugadores.

Como ya había escrito en 1992 Ángel María Villar en el Manifiesto futbolista:

    (…) la transición no puede ser traumática para no repetir los errores de otros movimientos utopistas. Es necesario mantener las palabras, los conceptos para, poco a poco, ir cambiando las acepciones. La primera fase está culminada: la del equipo o club de fútbol de base local (una ciudad,un equipo**), esos equipos de fútbol continuarán contribuyendo con los mejores de sus jugadores a la selección nacional. (…) (En este punto) es donde será preciso el primer cambio las selecciones se integrarán por los jugadores de los equipos que tienen su sede e un país determinado no por los de la nacionalidad de ese mismo país. A la vez se debilita y refuerza la idea de nación: cada selección podrá usar a los  jugadores que pueda comprar para los equipos*** de su territorio pero solamente estos.

El ingreso del líder pacifista Hristo Stoichkov en la directiva de la FIFA supuso otro punto de inflexión en el desarrollo de los planes de la Internacional Futbolista (IF). Stoichkov defendió la sustitución de los conflictos bélicos, las guerras y las intervenciones militares por torneos de balompié. La propuesta fue ridiculizada en casi todos los foros y solo el asesinato del anciano Hristo a manos del integrista vacceo, Leonardo Alovera, en 2027 movió a diversos organismos internacionales a llevar a la práctica sus ideas (…) Cuando, veintiocho años después el sueño de Hristo se cumplía, al ser el fútbol (ya con el nombre de “polémica”) introducido en los Convenios de Naciones Unidas como única forma legítima de solución de los conflictos entre comunidades humanas; la IF se frotaba las manos por haber alcanzado un rango ético que en sus planes mas optimistas no esperaban alcanzar hasta bien mediada la segunda centuria del siglo XXI (…)
 

*La denominación votante o elector fue usada para hacer referencia a los aficionados durante la segunda mitad del XX y los primeros lustros del XXI. 

** En el capítulo XI del Tomo III del Manifiesto, establece las excepciones para el caso de aquellas ciudades que por distintas razones -divisiones sociales, étnicas o lingüisticas- necesitan más de un club para poder superar esta etapa sin necesidad del uso de la violencia.

*** Este paso, que fue duramente criticado por los sectores más Zinedanianos de la Internacional futbolista finalmente triunfó y se implantó tras la II Guerra Civil en EUA y la reforma de los estatutos de la FIFA de 12 de brumario de 2054.


De Le Rosaire de l'Aurore, núm. 61.

Le Rosaire de l'Aurore, núm. 61


¡Le Rosaire ha salido! ¡Descárguese Le Rosaire!


 



LE ROSAIRE DE LA AURORE. NÚM. 61. JULIO DE 2012.

SUMARIO

Comentarios amperpapigios, por Gervasio Friztgerald.

HACIENDO HISTORIA. Fragmento de un manual de ciencias políticas del año 2451. Nuestro antropólogo pro futuro, Aquilino F. Artelo, nos presenta como primicia este texto que encontró rebuscando en las bibliotecas del mañana.
ARDE LA CALLE. San Matías Casquero (Ávila) recibe en loor y olor de multitudes a su más dilecto hijo tras alcanzar el decimosexto puesto en la exclusiva lista de multimillonarios de la revista Phoebe, por A. Moeslei


Puede leer este número pulsando aquí.

Y descargarse cualquiera de los anteriores en Le Rosaire de l'Aurore.

luns, xuño 11, 2012

Le Rosaire de l'Aurore, núm. 60



¡Le Rosaire ha salido! ¡Descárguese Le Rosaire!


LE ROSAIRE DE LA AURORE , NÚM. 60. JUNIO DE 2011.
SUMARIO

Comentarios amperpapigios, por Gervasio Friztgerald.

«YO NO FUI... O QUIZÁ SÍ» Remigio Simpsonstines asume toda la responsabilidad gracias a la capacidad de persuasión de la policía falleril.

Dos veces noticia

UNA CASUALIDAD CASI QUIEBRA LA QUIEBRA. La inusitada diligencia de la señora de la limpieza del Banco de España por poco termina con uno de los episodios más tristes de la historia económica de la última semana y media (descontando festivos).

Corresponsal en Walden, por David Tururú



Puede leer este número pulsando aquí.

Y descargarse cualquiera de los anteriores en Le Rosaire de l'Aurore.

sábado, maio 07, 2011

Le Rosaire de L'Aurore, núm. 59




¡Le Rosaire ha salido! ¡Descárguese Le Rosaire!





LE ROSAIRE DE LA AURORE , NÚM. 59. MAYO DE 2011.

SUMARIO.

Comentarios amperpapigios, por Gervasio Friztgerald.


LO QUE DIGA EL TOGADO. Una sentencia caprichosa nos obliga a desperdiciar papel y a fomentar la tala indiscriminada de árboles. Sergio B. Landrove.

ALARMA EN EL EXPRESO. La policía desarticula a los miembros de un peligroso grupo anarcoide integral de ambiguas costumbres democráticas.

OSAMA BEN LADEN (1957 – 2011), obituario por Laureano Halfmöngrissom



Puede leer este numero pinchando aquí.






Y descargarse cualquiera de los anteriores en Le Rosaire de l'Aurore.

xoves, febreiro 24, 2011

Le Rosaire de L'Aurore, núm. 58

 

¡Le Rosaire ha salido! ¡Descárguese Le Rosaire!







LE ROSAIRE DE LA AURORE , NÚM. 58. FEBRERO DE 2011.


SUMARIO.


Comentarios amperpapigios, por Gervasio Friztgerald.

El chispún del bang bang. La aparición de un nuevo discurso manido hace reverdecer la esperanza en el corazón de los hombres de mala voluntad y peor ejecución. Artículo de E. Seltz.

“Nunca le he coartado la libertad.” Entrevista por T. Eleno.

Basado en un hecho real. Texto sin firma.


Puede leer este numero pinchando aquí.


Y descargarse cualquiera de los anteriores en Le Rosaire de l'Aurore.


domingo, xaneiro 02, 2011

BASADO EN UN HECHO REAL*


El pre piloto sudanés todos los ministerios que los ministerios que siempre un despertartri, levementema ahora una post azafata norueguesa algunos heliotropos que los heliotropos. Las ultra pipas hispánicas bastantes relojeros que relojeros jamás tres arrebolartru: las guadañas de aquí que sendas filantrópicas que unas filantrópicas no sin antes glomentarse. ¿Y el in Jaberwocky literario todos los afiladores que los afiladores ausentaronom? Una ex escalibada suficientes filos que filos para que nunca suspiráranes.


* Pie de foto aparecido en la página 32 del diario El Mundo el 10/12/2010 que decía: «El ex Canciller alemán todos los aeroplanos que los aeroplanos que después una amanecerso./ Firma.»

luns, xuño 14, 2010

Le Rosaire de l´Aurore. Número 57, junio de 2010.

«¡LE ROSAIRE HA SALIDO! ¡DESCÁRGUESE LE ROSAIRE!»




Número cincuenta y siete, junio de 2010.



SUMARIO.



COMENTARIOS AMPERPAPIGIOS por Gervasio Friztgerald, director capitidisminuido de LR.


GLÜK AGOTA LOS ADJETIVOS. El biciclista de origen vacceo reafirma su papel en la Historia de la humanidad, por T. Eleno.



Apuntes para un libro de estilo de Le Rosaire. ( I ) Prolegómeno, por Sergio B. Landrove.



Alejandro Monchestra. (2001-2010). Obituaro, por Laureano Halfmöngrisom.





Puede leer el número 57 en formato PDF pulsando aquí.




Y descargarse cualquiera de los números anteriores visitando la bitácora de Le Rosaire.

xoves, setembro 10, 2009

EL ASCENSORISTA, UN OFICIO AÑOSO.

A los más jóvenes les resulta ridículo al subir a un ascensor encontrarse con ese ser humano que, casi siempre sonriente y barrocamente uniformado, nos espeta: «Buenos días, ¿a qué piso va?» Hogaño denostada, la de ascensorista fue una de las profesiones más apreciadas durante la formación de las sociedades occidentales tal y como ahora las conocemos. Hubo un tiempo en que nuestra Realidad sólo era un boceto, unas rayas azules sobre un mundo en blanco. Por aquel entonces, cada ser humano sabía a donde tenía que llegar y dedicaba todas las horas del día (que, antes del calendario juliano, eran 3 y media) a crear todo lo que hoy tenemos: las cordilleras, las hamacas, la democracia de partidos, los árboles, el sol, los embudos,... Apenas tenían tiempo para nada más y nadie se paró a aprender a leer, todo ocio era rechazado por un colectivo que tenía claro que hasta el más ínfimo esfuerzo debía estar orientado a alcanzar el Futuro. Un buen día, varios individuos que sentían en su pecho el oscuro designio de cardar las nubes se subieron a un ascensor para cumplir su vocación. Impotentes lloraron ante la botonera grabada con símbolos para ellos incomprensibles. Mateo Filstrup, herido en su orgullo, se encerró a escondidas en una biblioteca y con su sola voluntad y un par de huevos logró aprender los números y varias letras, todas consonantes. Tras esta gesta convocó a sus frustrados compañeros ante la puerta del ascensor bien temprano, a eso de los 10 primeros segundos de un nuevo día (al que llamaron «espumadera»). Los otros, como buenos neardentales, acudieron temerosos del ridículo. Mateo les hizo subir y apretó, no sin el miedo propio del autodidacta que asume por vez primera responsabilidades frente a terceros, el botón que ponía «100». Lograron subir y gracias a ellos disfrutamos de los estratocúmulos. Filstrup fue idolatrado desde aquel día y agasajado con las más anchas condecoraciones de su tiempo. De ahí la reverencia que todos los bípedos debemos a los ascensoristas.

venres, agosto 07, 2009

Le Rosaire de l´Aurore. Número 46, octubre de 2008.

«¡LE ROSAIRE HA SALIDO! ¡DESCÁRGUESE LE ROSAIRE!»






Nota del Subdirector plenipotenciario:

¿Por qué ahora el número de hace casi un año? La verdad es que no nos esperábamos esa pregunta de ustedes. Cuando lo lean ya me comentarán, si les apetece, si se enteraron por los medios de comunicación puntuales (reos del reloj y el calendario) de estas brillantes verdades que hoy recoge Le Rosaire de l´Aurore, su hoja volandera predilecta (o, al menos, eso esperamos sus factores)



Número cuarenta y seis, octubre de 2008.


SUMARIO.


COMENTARIOS AMPERPAPIGIOS por Gervasio Friztgerald, director capitidisminuido de LR.


DESARTICULADO UN COMANDO TERRORISTA MARAGATO. Nuestro habitual pero no por ello menos claro hontanar en la Consellería de Gobernació y Taxidermia confirma que las conjuradas estaban «disuestas a todo.» (un reportaje de T. Eleno)



LA DESARTICULACIÓN COMO MÉTODO PREVENTIVO. Un comentario sobre el Código Penal por el famoso e inexistente abogado don Jorge Castelló.


EL ASCENSORISTA, UN OFICIO AÑOSO en la Memoria histriónica de A. F. Artelo.




Puede leer el número 46 en formato PDF puldsando aquí.




Y descargarse cualquiera de los números anteriores visitando la bitácora de Le Rosaire.