Amosando publicacións coa etiqueta Autores invitados. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Autores invitados. Amosar todas as publicacións

venres, febreiro 22, 2013

Crónicas del carnaval

Mi corresponsal en Cai (Cadiz en el resto del Reino) me llama y me dice:

"... tienes que ver lo mejor del carnaval de este año..."

Lo veo y no puedo más que darle la razón (tiene que ser de lo mejor) y a ellas, a Tomasa y Emilia, las gracias por reunir al Bierzo con el carnaval de Cadiz.

No hay palabras, vean, vean:



luns, xaneiro 21, 2013

Os nove metros, de Xosé Iglesias, mariñeiro

Unha das maiores sortes das miñas reiteradas visitas á Coruña foi coñecer a Xosé Iglesias un home que sabe do que escribe e sabe escribir -e escenificar- o poema da súa vida:



NOVE METROS

Merquei, nove metros de liberdade,
a cambio de ser un escravo do mar.
Hipotequei o meu destiño o vento,
a calma, as ondas , a maraxe.....
Os trescentos sesenta rumbos do compás
e as noites debaixo do universo.
Merquei, nove metros de océano,
o acuario eterno onde os meus sonos
se mezclan entre cardumes e sereas.
Firmei contrato indefinido co ceo:
Buscarían sempre os meus ollos
os hourizontes e as estrelas¡¡¡
Merquei novecentos centímetros de pan,
de sudor, de cheirume, de traballo,
de paciencia , de escravitude e de honor.
Merquei o meu cadaleito, o mar.
Merquei a miña liberdade, o meu barco
E merquei o meu sono, detrás dun timón. 

luns, xaneiro 14, 2013

III DÍA LUGRÍS (22.12.2012)




 
  Urbano Lugrís ( Fuente de la imagen

 
20:00 horas. Ao pé do obelisco.










Ao son da gaita e o tambor debuxamos nos nosos paraugas motivos mariños para lucir na manifestación atlántica que nos levou atá o lugar no que Urbano Lugrís tivo o seu estudio (Rúa da Estrela).

Os siareiros do pintor sur-marino manifestámonos aos gritos de

“O que pintou a marola, pintou a mar toda!”

“Menos derrotismo e máis surrealismo!”

Unha manifestación a favor que foi recibida polas terrícolas e os terrícolos con acenos de asombro.





20:30 horas. Camarote submarino.




Na rúa da mantelería, Pablo Outón rematou o seu frustrado grafite do ano pasado nunha das paredes que pechaba o estudio no que Urbano Lugrís pintou moitas das obras das que tanto gustamos.

 No 2011 cando estaba pintando a policía do Concello retiroulle o materia e a pintura quedou a medias. Este ano, xa con licenza municipal, a rúa de Mantelería conta cun novo grafite.


(Pablo Outón retoca o grafite mentras entoa o berro mollado)


Despois da cea pasamos a ver o grafite e Outón dixo: "As pinturas, como ás mulleres, hai que velas de día!” 

A mañá seguinte a obra estaba así:



21:00 horas. A habitación do vello mariñeiro.

Acto poético do colectivo In nave civitas no bar Borrazás (rúa do Orzán)

Xosé Iglesias:

TRANSFUSIÓN OCEÁNICA

Eu, creo que sou humano reconvertido,
e sinto, que nalgún momento
sufrín transfusión oceánica,
porque esta sangue do meu corpo
non é sangue, é sangue salgada.
Sinto tamén que sufrín metamorfose,
non é nariz a miña senón proa,
non son brazos os meus senón amuras
e as miñas costelas cadernas…
Todo min forma un esqueleto naval.
E esa barriga que se afunde no mar
estabilidade contras as ondas de costado.
Son humano, son barco, son tantas cousas.....
Eu, creo que son árbore, porque sempre me chove,
sempre me venta, sempre me dá o sol.
tamén creo que sou paxaro, porque os peixes
venme   voar   entre  as  ondas, e subo, baixo,
fago  siluetas acrobáticas ou  simplemente voo raso.
Así me ven, un paxaro voando no océano…
Miran cara enriba, e alí estou coa proa,
as amuras, a popa, a barriga, o eixe…
Eu son mariñeiro,  e  o mar móllame   a  alma,
salinízame e golpéame o corazón.
e eu, non podo  facer máis nada,
senon  ser   árbore,  ser barco,  ser  paxaro...
en serio,  nada podo  facer,

NADA, PORQUE MARIÑEIRO SOU.

Teresa Ramiro:


Se queres escrever este país, aprende primeiro a lé-lo
Mía Couto

A RABALEIRA

Sobre a pedra de A Rabaleira
deslizan seus sonhos ,os percebeiros,
sombras dunha esperanza que se quebra
coma a onda na crista dos rochedos.
Coiteladas de vida
coiteladas de sal !...

Rabaleira ti es pedra ,eles son carne,
terra e vento ,inmersos no mesmo mar.
Sobre o teu ventre fecundo brincan
enchendo de vida o cesto dos sonhos.


Coiteladas de vida
coiteladas de sal !...


Con sorrisos de escuma mordendo con furia,
sedento de sombras , en doce cantiga,
vestindo de lágrimas un berro amargo,
o mar os arrola ,roubándolles a vida.

Coiteladas de vida
coiteladas de sal!...


NO MAR CRECERÁN SEMPRE ROSAS.

Destes versos tirou unha música Xurxo Souto que interpretou por vez primeira ese día:



Xurxo Gago:

O GRELLE

Baixo o ceo do atlántico
un pequeno recuncho resgardado
tralos meixóns do Gancho,
O Grelle, co seu areal dourado.
Augas verdes, fitoplacton,
diversidade de fauna e flora
nun mundo máxico mergullado
de centolas e de gorgonias,
de nudibranquios e de esponxas,
somerxido lenzo debuxado
pola natureza benfeitora
nun atraente lugar enfeitizado.
Teno escrito na súa historia,
aqueles tempos de paga e cobra,
do pagadoiro do fielato,
e os consumeiros noutrora,
naqueles tempos do pasado,
mercadorías e manobras
cobradores entregaban robras
e O Grelle teno gravado.
Neste recuncho resgardado
dos ventos recollido
vese un mundo ven pintado
de fortes cores moi vivos.
É O Grelle refuxiado,
na cidade dos sentidos,
na Coruña, cidade barco
a dos futuros soños cumpridos.


Rodrigo Osorio:

José Biobardi foi un coñecido cantante de tangos bonaerense que na década dos vinte competiu en xusta lid con Gardel polo cetro de rei do tango, a súa querencia pola bohemia e o hampa, e o seu nulo control das súas máis baixas pasións fixerónlle ser moito mellor cantante, autor e intérprete que Carlitos pero menos de fiar para as compañías discográficas, polo que hoxe é un descoñecido do que só disfruta un selecto grupo de melómanos sibaritas.

Biobardi morreu, como non podía ser doutro xeito, nunha liorta nun modesto lupanar, hoxe visitado por moitos dos seus seareiros.

Aquilino Fernández Artelo no breve ensaio As orixes galegas do tango (Imprenta de la Universidad Nacional de Buenos Aires, 2003). sostén que “Biobardi” era un falso apelido pseudo italián que usou un inmigrante coruñés, Xosé Falperra, como nome artístico na escea porteña. Baseaba a súa tese no falso lunfardo que adoitaba empregar Biobardi nas súas letras, plagado de galeguismos (por exemplo o “asiña”, empregado na súa coñecida milonga “Tango y medio”), na testemuña dalgún dos seus veciños e no ruxerruxe de que José levaba tatuada unha Torre de Hércules no peito.

O número 17 da revista arxentina A media luz ven de publicar A marea no Xanrei, de José Biobardi con este texto explicativo das circunstancias do seu achado:

O texto que hoxe publicamos apareceu escrito no reverso dunha factura de alugueiro dentro dun exemplar de Romancero gitano cheo de anotacións feitas pola man do gran tanguista José Biobardi. A lingua na que está escrito é, como saberán a maioría dos nosos lectores, galego o que semella confirmar as recentes teorías sobre a orixe española do célebre tanguista, (...)

A aparición destes versos semella confirmar (como di o redactor de A media luz) a hipótese defendida por Fernández Artelo. O tanguista escribía as cancións primeiro en galego e logo as vertía ao español deixando algunhas verbas da súa lingua materna que pasaron, por obra e graza da sona que os seus temas tiveron no seu tempo, ao lunfardo. A referencia ao Xanrei so pode confirmar a súa orixe coruñesa pois ise e o nome dun dos cons máis saudosos da costa da Coruña.


A MAREA NO XANREI, de José Biobardi



Eu varado no Xanrei

agardo por miña amada,

baixo a luz do albor,

nesta rocha fronteiriza

entre o meu mundo e o seu

na que vivimos os dous

unha hora cada día,

unha pinga no eterno,

antes de saír o sol.

Na que bailamos ben xuntos

e nos amamos a modo

antes de saír o sol.



Retrouso:



Sube coa lúa

a melancolía

preamar ás oito

-anunciaba o diario.

A mais afouta onda

móllame o corazón

móllame o corazón

que se torna pesado.



Ninguén aprobou o noso,

advertironnos ben cedo

que cerca estaba o final:

“Nunca un home mariño

e unha mariscadora

xuntos poderán vogar!”

Pero todos estes meses

de soñar e bailar xuntos

foron quen de me enganar

crin que dúas vontades

lonxe de todo prexuizo

poden vaciar o mar.



(Retrouso)





Onte non veu á cita

e a ausencia sen aviso

confirmoume o peor

que o seu bico doutro día,

un trebón nas nosas bocas,

anunciábame o adiós,

o naufraxio das linguas,

o pique da miña vida,

a quebra do corazón,

o afundimento de todo

o garete das palabras

a deriva do aló.



(Retrouso)



Foi imposible recuperar a música orixinal do tango pero Nacho López (de Jarbanzo Negro) interpretouno no Borrazás despois de reconstruila:




Outra versión do tango pódena escoitar aquí.


Logo, Serafin Mourelle, patron do mar de Irlanda, recitou dos poemas que ainda non puiden recuperar para incorporar a esta crónica.

Manuel Rivas uniuse ao acto e recitou:

MEU AMOR CONTRABANDISTA

Meu amor anda ás crebas pola beiramar.
Vai preñada de vento,
vai preñada de néboa,
do lóstrego vai,
todo o apaña
apáñao todo
coa luz beatísima do seu vesgo ollar.
O ben que se leva co temporal,
como o amansa,
24 fotogramas por minuto,
a dureza mística,
a luz facinorosa
do seu pestanexar.
E el dálle zapatos sempre do mesmo pé,
o andar dos deuses coxos do mar.
Meu amor enche o ventre
de seixos silábicos,
de runas, de aghoams,
de voces baixas,
pictogramas coprófagos
que crían nos excrementos da lúa.
Meu amor anda ás crebas pola beira da esfera,
nas estradas solitarias,
no ceo dos manequíns
onde rompen as nubes,
nos cemiterios dos pingüíns xigantes
cos seus portafolios de naturezas mortas.
Vai preñada por dentro,
cara dentro,
como unha guía en tempo de éxodo.
Ese ollar delincuente,
ese corpo de contrabandista de seda,
esa voz rouca.
Durmía cos ollos abertos meu amor.
Non sei vivir
sen o rumor do seu vesgo ollar.
Meu amor anda ás crebas na noite.
Apaña os restos aleixados
do ben e do mal,
un cargamento ultramarino de esdrúxulas,
un fardo de cousas septiformes,
o contedor de frascos de potencias da alma.
Veni Sancte Spiritus,
meu amor atopou ao bébedo Xonás.
Meu amor di que Xonás era el o gran peixe.
Xonás preñado de seu,
de abismo.
Meu amor funde os pés na area,
leva no ventre un arfar canso de nai virxe,
un canto de gorxa inuit,
o nome impronunciábel do mesmo temporal.
Meu amor vai parindo de pe
o poema da illa.
Cercada polas ondas,
o corpo aberto,
a ollada fértil,
as mans vesgas
a amasar,
a levedar o tempo petrificado.
Et tui amoris in eis ignem accende
and kindle in them the fire of thy love.
Meu amor enténdese co mar,
ese fillo de puta,
meu amor.


Epílogo: A cea coruñesa. (Cosmoba, rúa do Orzán)

O noso señor Lugrís inventou o que deu en chamar o "menú tradicional coruñés" que de acordo coas testemuñas consistía en:

- Tortilla de longueiróns de Bastiagueiro
- Faneca de pilo (de Riazor)
- Ternera lardeada con pementos de Betanzos
- Sobremesas: canas con limón e canela, papas de arroz á vainilla e queixo de Texeiro.
- Viños do Ribeiro, tinto er blanco, e agudelo de Betanzos.
- Café e licores.
- Farias da fábrica de tabacos da  Coruña

Ante as imposibilidades física (moitos dos produtos xa non existen nin os nosos estómagos serían quen de soportar a inxente cantidade de comida) de reproducir a mítica cea coruñesa que argallou Lugrís, Xurxo Souto encargou aos do Cosmoba unha cea mariñeira digna do noso señor Urbano Lugrís.

Como proba os dous platos principais:




O postre foi unha contundente larpeira cuberta de chiculate.

Comida, viño, música e ledicia... Que mellor xeito de celebrar a obra de Urbano Lugrís?



E -como di o noso capitán (Xurxo Souto)- para rematar... Que continúe!



Medre o mar!
Coiteladas de vida! Coiteladas de sal!


Fotos e videos: Ana B.; Xosé Iglesias e Xurxo Gago.

mércores, setembro 07, 2011

C.I., un cortometraje de Paul Sicks



Hace tiempo uno fundé con mi amigo Paul Sicks un grupo de pensamiento que se autonominó Movimiento Descomunicativo Zanco Panco (MDZP). Juntos llevaron a cabo diversos proyectos y por separado aplicaron con desigual suerte los principios del manifiesto descomunicativo que decía:


¿Resistirán nuestros párpados el olor de la mopa silenciosa que ayuna cuándo los políticos lloran?

Señor Director:
Estoy pensando que los periódicos no me gustan y sin embargo los leo. Estoy pensando que la sociedad es una carta de la que nosotros somos el remite. Estoy pensando que la ley es una vena y que todo lo que nos rodea no es un traje sino un gran desnudo.
¿Qué ha sido de nuestra libélula?
¿Y de las flores en los tanques?
¿Siempre hubo asfalto bajo el mar?
¿Sujetarán los muros toda la ignorancia que se desprenda del malestar de mañana?
¿Cuántos tranvías tendrán que detenerse?
La reina flota hacia el desagüe y en el espacio sólo hay plagios que un día dejarán de haber nacido.
Contemplemos su desnudez. Él es tímido y ya no sabe. ¡Contemplad su desnudez! Él es grande y su sombra apesta. Pero su piel es suave como la de los topos que buscan el contraste.
¿Luz o mañana? Nunca hemos elegido.

M.D.Z.P.


El mes pasado Paul Sicks hizo más o menos público su primer cortometraje (¿videopoema?), C.I.,  inspirado en un texto suyo del mismo título hasta ahora inédito.

Pueden ver el cortometraje pulsando a continuación sobre su título:

(En legítimo ejercicio de sus derechos de autor Paul ha retirado el video por lo que ya no lo pueden ver; nota del 14.09.2011)


La siempre enérgica guitarra de José Luis Lamas interpretando De almohada 1º parte (tercer movimiento del himno de la revista que Sicks fundó en la primera mitad del siglo XX) se alza como banda sonora de este cortometraje que nos invita a cruzar umbrales, a dejar atrás rostros asombrados e imagénes inciertas para seguir, con fe ciega, a nuestros perros.

¿Habrá fundado Sicks el ala cínica (en sentido literal) del MDZP?

A fin de completar la información sobre el MDZP publico un texto inédito de un número de La libélula, el complemento literario ocasional de Le Rosaire, que no llegó a ver la luz por las restricciones de papel que se sufrieron durante la guerra de liberación fallleril:

LOS INICIOS

La amistad entre Sicks y Landrove nació en Badalona donde el vate contagió a don Sergio su pasión literaria, y dio su fruto fundamental en Compostela, ciudad en la que se reencontraron en 1997. Los pequeños y grandes acontecimientos de sus vidas, obviamente, han influido e influyen en su obra. Un equipo de Biógrafos Sin Fronteras ha compilado por vez primera para nuestra revista los hitos más importantes de la vida de los fundadores del MDZP.

Paul Sicks. Nace una de las mañanas del 2 de octubre de 1928 en Suazilandia, en el seno e una comunidad neuronal perteneciente a un individuo cuya identidad sigue siendo un enigma. A la edad de cinco años toma concencia de su incompatibilidad con los demás individuos de su entorno (todos ellos cuerpos neuronales) y empieza a planear su emigración hacia tierras más acordes con su morfología. La ocasión le llega una de las tardes del 18 de julio de 1936 en la que, aprovechando una conversación por teléfono entre familiares, se traslada a España utilizando dicho hilo telefónico. Una vez en Madrid, dotado ya de estructura orgánica independiente funda De Almohada, revista literaria de tirada mensual que viene publicándose diariamente hasta nuestros días de manera ininterrumpida. En sus primeros años de estancia en España obtiene las licenciaturas de física, medicina, derecho y filología hispánica, siendo nombrado púber honoris causa por la Universidad de Atapuerca el 1 de septiembre de 1939. Días más tarde se le otorga el premio Nobel de la Paz. En la década de los cuarenta lleva a cabo una intensa actividad investigadora, realizando numerosos hallazgos en el ámbito de la física retributiva y de la mecánica cualitativa. Los años cincuenta suponen para Sicks una etapa de metamorfosis, sumando dos nuevos cuerpos a los tres que ya poseía, constituyéndose en humano pentamérico. Es precisamente en el Real Colegio de Humanos Pentaméricos de Badalona donde conoce a Sergio B. Landrove, escritor de origen narcisista con el que funda De Guitarra, partido político pesimista que gobierna el Ayuntamiento de Santiago de Compostela hasta el verano de 1967, momento en el que Paul traslada su residencia a las playas de California , lugar donde vive durante varias décadas, dando rienda suelta a su inspiración de poeta y realizando numerosos estudios sobre la física de las naciones sin estado.
En 1997, con motivo del II Simulacro de Parlamento Autonómico, se reencuentra con su colega Landrove en el Colegio Mayor La Estila tras un abrazo fundan el Movimiento Descomunicativo Zanco Panco, organización literaria radical y absurda también denominada “la obra de dos”, a la que dedica la mayor parte de su esfuerzo creativo desde entonces.
El paradero actual de Sicks es un misterio, nadie sabe dónde vive ni a qué se de dedica y sólo reaparece de vez en cuando para comunicarse con la sociedad en forma de poema o cuento descomunicativo. Se desconoce igualmente cómo es posible que su apariencia física permanezca inalterada desde los años cincuenta, aunque se postula que puede ser debido al efecto ralentizador del tiempo que tiene la estructura pentamérica sobre las personas.

Sergio B. Landrove. “Me nacieron el dos de octubre de mil novecientos veintiocho en un barco que navegaba por aguas internacionales, soy atlántico.” Así inicia un artículo autobiográfico que publicó la revista madrileña De almohada para conmemorar su número 132.481. Meses después de su nacimiento el Covadonga, que así se llamaba el buque en el que lo parieron, arriba en España con lo que funda el falangismo. Sus padres eran antropófagos por lo que Sergio conoció y sufrió la persecución de los intolerantes culinarios de todos los regímenes políticos durante su infancia, adolescencia y juventud. Finalmente (ya en la década de los 50) el sistema penitenciario español consigue rehabilitar a sus progenitores lo que supone la primera crisis existencial de Landrove que escribe en su diario “¿Cómo como?” Nunca había compartido las costumbres de sus padres pero si algo había aprendido entre los españoles era la necesidad de aferrarse cabezonamente a una idea hasta las últimas consecuencias por lo que nunca fue capaz de perdonar aquella traición a la esencia de su naturaleza, lo que le llevó, en un acto de justicia poética, a matar a sus progenitores y huir a Badalona dónde le contratan como bibliotecario del Real Colegio de Humanos Pentaméricos lugar en el que conoce a Paul Sicks, el vate suazilandés. En aquél Colegio un grupo de intelectuales afectos (pero poco) al Régimen imperante aprovecharon sus cinco cuerpos para escapar del control y enseñar las más innovadoras teorías europeas que “los malos” no dejaban llegar a España. Sergio y Paul traban una importante amistad que termina tras la expulsión de Landrove del Partido político De Guitarra, que ambos habían fundado, por discrepancias acerca del carácter pesimista de su Estatuto. De este tiempos son sus obras: Ab Ovo, una defensa apasionada de la libertad, La acústica del ladrillo, descripción optimista de la soledad, la tristeza y la muerte y la colección de cuentos Ficciones, con perdón cuyo título le lleva a la conocida polémica con Borges.
Retirado en los Ancares dónde vive como un eremita, reflexiona sobre sí mismo en Cuando fui carbón (Memorias hasta el momento) que supone, según dice el propio autor, “mi completa autognosis usando métodos tomados de las más peculiares tradiciones desde la borrachera continua a la interrupción del diálogo interno” Tras comprender la almendra de su yo y, al enterarse de que el partido de Sicks había acabado con la plaga de osos pardo que asuelaban Compostela, vuelve a aquella ciudad en 1997 invitado por el Colegio Mayor La Estila para participar en el II Simulacro de Parlamento Autonómico. Allí se encuentra con su amigo que simplemente le dice “Recogido tu rebaño ¿qué nuevas traes pastorcillo?” Seis horas después nace el MDZP. Landrove, siempre inquieto, en la actualidad desarrolla una performance literaria que juega con la realidad, la verdad y lo acaecido y que denomina Novela al director, obra que no revelará hasta después de su muerte.

venres, agosto 24, 2007

Reseña biográfica de Manuel Vega Lordén, por Manuel Vega Díaz.

Mi amigo Manuel Vega Díaz (del que ya escribí algo aquí) me pide que publique en esta Constelación una semblanza de su padre, don Manuel Vega Lordén. Este texto fue leído en el homenaje que la Asociación de vecinos del casco antiguo (de Ponferrada, claro) le rindió (junto a otros ilustres vecinos) el pasado mes de junio.

P.S. Suelo usar para escribir folios descartados de una fotocopiadora en la que trabaja un amigo y, como las casualidades son así, entre el montón de hojas que me trae esta semana hay una fotocopia descentrada del Libro de actas del Ayuntamiento de Ponferrada firmada por Manuel Vega, el protagonista de esta semblanza. Dejo su firma para ilustrar la entrada.


La firma de M. V. Lordén.

Don Manuel Vega Lordén nació en Llamas de Cabrera hacia el año 1869. Hijo único de don Domingo Vega Guerra y de doña María Lordén Vega.
Por razones de vida, sus padres se trasladaron a la ciudad de Santander, en la que creció y se formó intelectual y culturalmente, titulándose como profesor de enseñanza.
Con motivo de la Guerra de Cuba, si bien por el hecho de tratarse de hijo único podía librarse de hacerlo, quizá guiado por su espíritu aventurero, renunció a este beneficio y se alistó como voluntario.
Ya en Cuba, a lo largo de los años de contienda, apoyado en su formación intelectual y, sobre todo, por méritos de guerra, partiendo de soldado raso, alcanzó la graduación de capitán de Caballería del Regimiento de Farnesio.
Concluida la guerra, regresó a España junto a sus padres. Una vez en Santander, dado que había conseguido su graduación militar por méritos en campaña, tenía que convalidar dicha graduación pasando determinado tiempo en la Academia de Caballería. Pero como quiera que su intención no pasara por continuar la carrera castrense, se acogió a los beneficios del retiro voluntario. Dueño de una pensión más que importante, se trasladó con sus padres a vivir a Ponferrada.



Don Manuel Vega Lordén.
(Foto sin firma tomada del libro Ponferrada. Alcaldes y ediles del siglo XX de don Jesús A. Courel. Autoedición. 1999)


Ya aquí, la familia se asentó en la calle de El Paraisín, en la entonces conocida como Casa del Arco, por colindar con el arco de una de las puertas de la antigua muralla, similar al actual arco de la Torre del Reloj. El arco fue demolido muy posteriormente, recién concluida la Guerra Civil, por el Ayuntamiento a petición de la Cofradía de Jesús Nazareno, a causa de la dificultad que suponía, dada su poca altura, atravesarlo con los pasos de las procesiones de Semana Santa.



El mencionado arco de la calle Paraisín (circa 1910)

Ya integrado en la vida de la ciudad, como alcalde de Ponferrada, cabe resaltar que en 1908 le correspondió presidir los actos oficiales de la coronación canónica de la Virgen de la Encina como patrona de Ponferrada y El Bierzo.
Como un caso anecdótico del espíritu aventurero de don Manuel Vega Lordén, refiere ahora uno de sus hijos que en los primeros años del siglo pasado, durante las fiestas de La Encina, el Ayuntamiento solía contratar, como atracción especial, un aeroplano con su piloto. Encontrándose don Manuel en el café, hablando con su peña de amigos, les formuló la apuesta de que si le abonaban el importe del vuelo no tendría inconveniente en subirse al avión. Reunida a escote la importante suma de 50 pesetas, así lo hizo.
Ya en vuelo, su intención pasaba por sobrevolar La Cabrera, su tierra natal. Pero aconteció que en la mecánica del aparato surgieron imprevistos que los obligó a dar de inmediato la vuelta. Mientras lo hacían, las dificultades se agravaron y el aparato comenzó a descender de modo alarmante. Años después, rememorando el episodio, les refería don Manuel a sus hijos la fuerte impresión que le había causado ver cómo en su caída se aproximaban vertiginosamente a ellos los viñedos de la zona. Por fortuna, en una desesperada maniobra, el piloto consiguió recuperar el control. Ante lo visto, sin dilación alguna, aterrizaron. Después de aquella experiencia, se procedió a desmontar el aeroplano, y en un vagón de ferrocarril fue devuelto a Francia.
En cuanto a actividades laborales, don Manuel Vega Lordén estuvo al frente de la oficina del Monte de Piedad de León en Ponferrada. Según se refirió a su hijo, renunció a este cargo por lo ingrato que le resultaba contemplar los embargos a infelices clientes que no disponían de medios para pagar los intereses de sus bienes y propiedades empeñados.
En 1916, don Manuel contrajo matrimonio en Villafranca del Bierzo con doña Soledad Díaz León, 18 años más joven que él. De esa unión nacieron nueve hijos. En los primeros años de matrimonio, don Manuel tuvo a su cargo el arbitrio municipal, conocido como Consumos. Su hijo recuerda haberle oído referir que, sobre todo en las largas noches de invierno, solía salir a inspeccionar los fielatos de las entradas de la villa. Cierto tiempo de esta actividad vino a coincidir con los años siguientes a la Gran Guerra, en los que la gripe causó verdaderos estragos entre la población. A su juicio, a causa de tantos enterramientos, atraídos por el olor de los muertos, en los árboles del cementerio se congregaban búhos, lechuzas y otras aves nocturnas y resultaba sobrecogedor oír, en el silencio de la noche, sus lúgubres cantos.
Don Manuel Vega Lordén también tuvo cierta intervención en política como colaborador de don Rosendo López, personaje relevante en aquel entonces en León, a favor de quien en los comicios celebrados hizo campaña en La Cabrera. Confiado en la influencia de dicho político, esperaba conseguir la continuación de la carretera de Ponferrada a Puebla de Sanabria, siguiendo la ruta del Campo de las Danzas. Resulta un sarcasmo ver que después de noventa años la carretera continúa sin sobrepasar ese lugar.
Confiado en las promesas de don Rosendo López, y enamorado a la vez de su Cabrera natal, don Manuel cometió uno de los errores más grandes de su vida. Ello consistió en enterrar su capital y el de su esposa en la construcción de una finca, con casa incluida, en pleno monte, y a donde llevó a la familia, compuesta entonces por la pareja y cinco niños pequeños. En aquel paraje nacieron cuatro hijos más.
Transcurridos los años sin ver llegar la carretera, muertas sus ilusiones y falto de recursos, se vio en la necesidad de recurrir a ciertas amistades, tal vez don Rosendo López, que le proporcionasen un modesto empleo, y regresó con su numerosa familia a Ponferrada.
Como nota a resaltar, en Ponferrada, don Manuel siempre residió en el casco antiguo. Además de la ya citada Casa del Arco, lo hizo en la calle Gil y Carrasco, 21, inmueble adquirido por la familia de su esposa al ésta casarse.
A su regreso de Cabrera a Ponferrada, la familia se asentó en el número 15 de la calle de El Paraisín, en donde el primero de marzo de 1944 fallecía el buen señor a la edad de 75 años.


Ponferrada, 20 de mayo de 2006


NOTA DE SERGIO LANDROVE: Álvarez Courel en el libro citado al pie de la foto de nuestro protagonista dice de él: Vega Lordén, Manuel (Concejal electo 1906-1909, en que actúa como Síndico 2º; Alcalde del 27-3-1907 al 1-7-1909 y desde esa fecha Concejal hasta el 1-1-1910; Concejal electo 1914-1918 y desde 7-2-1916 es nombrado Primer Teniente de Alcalde; Concejal nombrado para cubrir una vacante el 3-9-1934 hasta 18-4-1936) En la introducción (página 9) hace referencia a un sucedido de la época en que Vega era alcalde: En 1908 cuando Ponferrada pasa de villa a ciudad por Real Decreto y, sobre todo, cuando se corona a la Virgen de la encina como Patrona del Bierzo, el cargo de alcalde adquiere tal protagonismo que el Presidente de la Junta de Coronación, Julio Laredo, presenta un oficio en el Ayuntamiento lamentándose de que el Alcalde se arrogase todas las funciones de la misma.
Por cierto que la copia del Libro de Actas Municipal de la que saqué la firma de Vega Lordén es de la página del día 5 de septiembre de 1908 en el que se da cuenta de la concesión del título de ciudad a la hasta entonces villa de Ponferrada.





es decir:

Título de ciudad para Ponfª. Dada cuenta de un telegrama del Diputado del Distrito Señor Llanos y Zoniglía, participamos que ha gestionado y obtenido del Gobierno de S.M. el título de Ciudad para esta Villa, se decidió consignar en acta la satisfacción del concejo y otorgar á dicho Señor un merecido voto de gracias por el buen resultado de su altruista iniciativa.




Más en:

Diario de León, 24 de junio de 2007: La ronda histórica hace memoria por las calles del casco antiguo

Bierzo 7, 28 de junio de 2007. (Página 8) El abrazo del casco antiguo a su ilustres vecinos.