Curiosa política editorial (II)

 

Contra aquellos que nos gobiernan
Lev N. Tolstói
Tradución de Aníbal Peña
Errata naturae editores, 2014

En ocasións o editor español considera que é necesario chamar a atención sobre un determinado produto (o que os demáis chamamos "libro") e non traduce o seu título literalmente. Xa comentei aquí o caso  da editorial Lumen e La muerte de Virginia e veño de atoparme con outro exemplo semellante.

Erratae naturae editores ven de publicar un ensaio de Lev N. Tolstói titulado en castellano Contra aquellos que nos gobiernan, o título ruso é Рабство нашего времени  ou Rabstvo našego vremeni -transcrito aos nosos caracteres. O tradutor de Google - e incluso outros con pes e mans- din que ese título é A escravitude do noso tempo co que descubrimos algo que o editor (español) quere ocultar ao lector (tamén español) que este libro non é máis -nin tampouco menos- que unha nova tradución dun ensaio de Tolstói que xa coñecíamos en tradución ao castelán. (De feito a edición de Littera de 2001 aínda non está esgotada)

No texto de promoción do libro non din nada desto polo que as verdadeiras intencións dos editores quedan claras: vender o maior número de produtos posibles  achegando, xa desde o título, ao  noso presente "indignado" (supoño que eles falaran dun "nicho de mercado descontento coa clase política" ou algo semellante) o texto de León.

Polo que ratificamos algunhas das nosas teses sobre o editor español:

- Só quere vender libros, cantos máis mellor

- Quere complacerme (como lector español que son)

- Sabe o que quero, do que gusto e  o que me interesa.

  - O autor é importante pero pode correxilo para axudarlle a vender un -ou máis- libros.

Por certo como moita da ensaística do vello León, A escravitude do noso tempo poden lela en liña: La esclavitud de nuestro tiempo.

Antesala

ANTESALA

Habitación 117

A Filomena González Rodríguez

Casi no queda nada en ese cuerpo

solo el dolor

y el yo en inercia:

               (“lo que eres serás...

                pero más”)

casi no queda carne

ni palabras.

Queda el deseo de aferrarse a un hoy,

28 de enero del 14,

como todos,

como los 31.800 anteriores,

huérfano de satisfacciones

pero con rincones luminosos.

El sentido de la vida,

hoy lo sé,

es encontrar postura en esa cama,

aliviar un picor,

echar de la garganta el esputo

que no deja pasar el aire

y que te permitirá mañana

sufrir más

y sentir una caricia

por penúltima vez.

Compra semanal (Sonigrama 85)

Despois do éxito de Nos caixeiros.

Esta é a proposta de Rodrigo para o Sonigrama 85 do Diario cultural da Radio Galega:

(É necesario escoitar os sons para atopar o sentido? do relato)


COMPRA SEMANAL

Dous de aceite, unha de auga, unha leituga, medio de kiwis,...

unha bandada de gaivotas,...

dous quilos de brócoli, tres de leite semigordo,...

sete galiñas,... Non, oito! (Case se escapa esta)

café, xabrón,unha vaca,...

     - Queta, Rubia! Xa tes dono!

... e tres de cereais.

Mentras colocaba a compra no carriño a caixeira sorriu:

      - En efectivo ou con tarxeta? 

Abriu a botella de auga, deu un grolo e colleu folgos.

    - Teña bo día, señor, e non se esqueza dos cupóns para o cachalote.

Nos caixeiros

Rodrigo Osorio volta facer unha  proposta para o sonigrama 84 do Diario cultural da Radio galega.

Desta volta ten sentido sen necesidade dos sons.

Nos caixeiros

As almas libres,

as prófugas dos cartos

e ás que a maioría

botamos dos pisos amoblados

dormen

               -paradoxos da vida

               (a sucia realidade que construímos votando)-

nos caixeiros.