xoves, novembro 01, 2012

Ministerio de Justicia, hoy ( II )

                                                               - ¿Y dices que así se pueden ver
                                                               los partidos  de pago?

- Con algo de retraso, pero gratis.

                                                               -Dabuten.

-Me voy a tomar el café.

mércores, outubro 24, 2012

Ministerio de Justicia, hoy

 - Y esta señora invisible es mi mujer.
                                                                      -Encantao.



Fuente de la imagen.

xoves, outubro 11, 2012

Presentación en Santiago de Compostela da Plataforma Auditoría Cidadá da Débeda






O pasado sábado tres membros da Plataforma de Auditoría Cidadá da Débeda (de Barcelona) presentaron en Santiago de Compostela a súa iniciativa a diferentes colectivos galegos invitados por Amarante Setem.

Contextualización do problema 

Na primeira parte da súa charla  explicáronnos como o sistema transformou a “crise financeira” en “crise de débeda” pasando pola “crise económica”. Pese ao que escoitamos todos os días a débeda pública non é a causa da crise senon a súa consecuencia. Antes da crise a débeda pública do Reino de España era do 36% do PIB (unha das mais baixas de Europa) Na actualidade é de máis do 70% do PIB.


Só o 19% da débeda española é débeda pública o resto é débeda de particulares (20%), das empresas non financeiras (31%) e das entidades bancarias e de crédito (30%)

Fonte da imaxe  (e máis datos sobre a débeda)




-->
A débeda de España é menor que a de outros paises europeos e ata hace catro anos España cumpría coas condicións que a propia Unión Europea estableceu para entrar na unión monetaria (as de déficit do Tratado de Maastricht, entre outras) O problema está nos acreedores. A quen deben o estado, as cidadás e as empresas españolas?

A través dun interesante gráfico amosáronnos como a débeda do Reino de España é un problema para o resto dos estados europeos porque os principais acreedores son as etidades financeiras europeas (fundamentalmente francesas e alemanas) Polo que as economías de Alemania e Franza dependen en gran medida de que o Reino de España (e o resto dos PIIGS) pague a súa débeda.

Un dos problemas no que están a facer fincapé os dirixentes é o do deficit e as súas causas principais:

A diminución dos ingresos do sector público iniciouse antes do 2008 por medio da privatización das empresas públicas, as reformas fiscais progresivas e a permisividade fiscal cos poderosos.

Pola banda do aumento do gasto entre os anos 2008 e 2013 nótase una constante diminución dos gastos sociais, os cartos destínanse a pagar os xuros da débeda. 


Neste escenario os dirixentes dinnos que a procura de finanzamento (a petición de créditos) semella ser o único xeito de conseguri cartos nun contexto non productivo.

Os actores:

A troika (FMI, BCE e Comisión europea) que son os que establecen as condicións dos créditos e rescates aos estados. Exemplo.- O BCE presta cartos á Banca ao 0,75 %
Banca privada e entidades financeiras
Axencias de rating, entidades privadas (e, polo tanto, interesadas) que valoran a liquidez e solvencia dos estados.
Gobernos, convidados que parecen de pedraneste escenario.
Cidadanía (que temos que padecer como o noso papel limítase a lexitimar -a traves do voto aos gobernos- e a financiar todo o montaxe cos nosos impostos e sufrindo os recortes)

Estase a crear un novo actor, o MEDE (Mecanismo Europeo de Estabilidade) que é un organismo integrado pro 20 persoas que gozan de inmunidade e serán os encargados de establecer as condicións nas que os paises que reciban créditos terán que voltarlos. 

O concepto de débeda ilexítima

A débeda non é unha cuestión simplemente económica é a unha cuestión -e un arma- política. Reformouse a Constitución Española para facer co pago da débeda sexa unha cuestión prioritaria a calquera outro gasto público.

Ata agora a débeda era unha ferramenta de opresión aos estados -e especialmente as súas poboacións- do Sur. E foi nos paises do Sur donde creouse o concepto de “débeda ilexítima”. Considerase débeda ilexítima aquela que é “racionalmente inxusta” E neste senso considerase ilexítima calquera débeda que:
      • atente conta o desenvolvemento da vida digna
      • impoña medidas que violen os dereitos humanos ou poñan en perigo a convivencia pacífica entre os pobos
      • sexa produto da corrupción ou a mala xestión dos gobernos

A definición da débeda ilexítima é necesaria para poderlle dar un trato distinto, o obxectivo é non pagar débeda antes de ter satisfeito o benestar da cidadanía e non asumir as débedas ilexítimas nunca.

Unha gran parte da débeda do Reino de España é para o chamado “rescate bancario” (170.000.000.000 €, aprox.)

O sistema débeda no que estamos inmersos ten como finalidade transformar a débeda privada (a de empresas e bancos) en débeda pública. A estratexia consiste en saír da crise
con máis capitalismo.

As institucións -cuxos orxzamentos nutren os Estados- prestan cartos aos bancos que llo prestan aos estados -a aos particulares- cun xuro moito máis alto.

Algunos dos países do Sur (Exipto ou Túnez) ven de crear auditorías sobre a débeda asumida polos anteriores ditadores. Antes o presidente Correa en Ecuador e tras auditar as contas do seu estado e coñecer a orixe da débeda negociou cos acreedores unha rebaixa do 70%.




Máis información:


Na rede:

(Tamén en N-1; facebook e twitter)


Bibliografía:




Estas recomendacións son nosas:

La doctrina del schok, de Naomi Klein


Nos catro últimos pódense coñecer os efectos da débeda nos estados do Sur.

Documentais:


Estas recomendación son nosas:

En fin: NON DEBEMOS, NON PAGAMOS! 

(Non vos esquezades da concentración barullenta do sábado)

luns, agosto 13, 2012

Curiosa politica editorial

(El editor español)


Poco puedo reprochar al trabajo de los responsables editoriales de Lumen que editan tanto bueno y tan bien, pero ni el titulo ni la nota que presenta la edición española del último tomo de las memorias de Leonard Woolf dice nada bueno de ellos, de él (firma “el editor”).




El libro se titula, en la versión original, Lo importante no es llegar, sino el viaje* (The journey not the arrival matters) y comprende los treinta últimos años de la vida de Leonard Woolf.

La nota habla por si misma:

Lo que en castellano publicamos aquí con el título La muerte de Virginia es, en puridad, el quinto y último volumen de la autobiografía de Leonard Woolf (…)

En 1975, Lumen, y en edición de Marta Pessarodona, ya publicó por separado el primer capítulo de ese libro, La muerte de Virginia (…) Al añadirle ahora los tres capítulos restantes (Hogarth Press, 1941-1945 y Todos nuestros ayeres) hemos decidido mantener aquel título, aún a sabiendas de que no se trata del original, por considerarlo más atractivo para el lector español que, como se ha apuntado, no cuenta aún y quién sabe por cuanto tiempo con traducciones de los títulos precedentes, algo que, por otra parte, no condiciona la comprensión cabal del libro, sin duda el que, de entre los cinco que conforman la autobiografía, mayor interés puede suscitar en el lector español.



El editor nos descubre algunas de las características de un ente interesante -enteresante- (“el lector español”):

- es capaz de acudir al reclamo de un libro titulado La muerte de Virginia y no al de otro llamado Lo importante no es llegar, sino el viaje.

- le pirra saber como afectó a los Woolf la II Guerra Mundial, la historia de la editorial que montaron (Hogarth Press) y como llevó Leonard la viudez y otros recuerdos y nostalgias de un anciano.

- no le interesa nada saber como se conocieron Leonard y Virginia, como decidieron casarse, como fue el choque de egos de escritores, como escribió ella el resto de sus obras (sí nos seduce saber cómo V.W. se enfrentó al final de la biografía de Roger Fry porque es lo que cuenta su exmarido en el tomo que nos traducen)
 
Si como parece querernos decir el editor, al lector español le importa poco el consorte de Woolf bien podía haber dedicado sus esfuerzos a espigar de los cinco volúmenes de sus memorias los pasajes en los que la menciona y hacer una antología titulada Mi vida con Virginia. En otro caso se podría haber ahorrado la nota del principio y titular el libro como quiso el autor.

Gracias a la confesión de la Nota del editor sabemos cosas sobre ese otro enteresante, el editor español:

- Quiere vender libros,cuantos más mejor

- Prefiere vender dos veces el mismo libro que editar dos libros distintos

- Quiere complacerme (como lector español que soy)

- Sabe lo que quiero, lo que me gusta y lo que me interesa
 
- El autor es importante pero podemos corregirle para ayudarle a vender uno -o más- libros

P.S: Para resarcirse, señor editor, le agradecería que tradujese el resto de los volúmenes de la memorias de L. W. porque la verdad es que el lector español (soy -he de confesarlo- uno de los que compró el libro por el falso título pero lo leyó fascinado hasta el final) empieza a querer saber más del hombre que hizo que Virginia Stephen se apellidase Woolf.

* Uso la traducción de la cita de Montaigne que hace Miguel Temprano García en La muerte de Virginia.